Home

De laatste dag was een rare dag met veel emoties van verdriet en geluk. Het verdriet dat je mensen achter moet laten en niet weet wat de toekomst voor hun in petto heeft. Het afscheid was niet makkelijk, maar ik heb een voldaan gevoel. Ik weet  dat ik, hoe klein dan ook, mijn steentje heb bijgedragen. Met klein bedoel ik dat het in het niet valt bij de vele problemen die er in Zuid-Afrika bestaan. Niet alleen omtrent  HIV/Aids maar in het hele land met betrekking tot de armoede, het racisme en de oneerlijkheid. Ik besef dat het nog vele generaties zal duren voor hier verandering in komt. Het geluk dat je snel je gezin en familie weer ziet compenseert op dat ogenblik je gevoelens van verdriet . Tijdens de vliegreis naar huis gaat er zoveel door je hoofd. Je probeert je te bedenken op welke manier  deze ervaring je leven zal beïnvloeden. Alle scenario’s die ik bedacht had blijken tot nu toe niet te kloppen.

Ja, het is moeilijk,

Donderdag hadden we zoals jullie konden lezen een meeting meet Neville en Vincent. Dit was onze laatste mogelijkheid om ons zegje te doen. We kregen eerst en update over de bestemming van het sponsorgeld. Ze hebben bepaalde projecten op een prioriteitenlijst staan. Dit zijn de belangrijkste punten die moeten worden aangepakt in het Dream Centre. Het warmwatersysteem is zoals jullie hebben kunnen lezen geïnstalleerd en in gebruik. De eerste prioriteit is nu de laundry. De bestelling voor 3 wasmachines en 3 drogers is geplaatst. Helaas is hier nog niet al het geld binnen. Ik heb toegezegd mijn sponsorgeld te geven aan de betaling van de wasmachines en drogers. Het belang van de laundry is erg groot in een verpleeghuis zoals hier. De 120 patiënten leveren per dag nogal wat was. Aangezien ze niet over een grote voorraad beddengoed, handdoeken, washandjes, pyjama’s beschikken is het belangrijk dat er schone was in de linnenkast blijft liggen. Helaas is dit nu niet het geval.

Hierbij de beloofde foto's van het warmwatersysteem. We hebben vanochtend een meeting gehad met Neville en Vincent. Neville zei dat morgen de order geplaatst wordt voor 3 nieuwe wasmachines en 3 drogers. Hiervoor is , als ik het goed heb begrepen, nog niet al het geld binnen. Ook willen ze graag een centrifuge kopen zodat de drogers minder lang werk hebben. Deze order wordt nog niet geplaatst maar ze zouden er wel graag een willen. Tot zover snel even een update.

Hier een update van de afgelopen week. Ik had veel meer op mijn weblog willen schrijven maar soms kan je de tijd of de energie niet vinden om ervoor te gaan zitten. Maar nu heb ik de tijd even. Mijn voedselvergiftiging heeft twee dagen geduurd, dus dit viel gelukkig mee.
Afgelopen week was zwaar omdat er veel patiënten op de vierde verdieping zijn overleden. Ik zal hier niet te diep op ingaan, maar het is en blijft raar om mensen te zijn sterven, terwijl dit voorkomen had kunnen worden. Vincent( ons aanspreekpunt hier) vertelde tijdens onze introductie dat je na 2 weken verblijf in het Dream Centre aan iemand kon zien wat hun verwachtingen zijn. Dit klopt inderdaad. Je ziet nu inderdaad het verschil van de verschillende stadia. De vierde verdieping is een zware verdieping maar ook 1 die je veel voldoening geeft en ik voel me er nu ( in tegenstelling tot 2 weken terug) erg thuis. Ik blijf dan ook mijn “werk”doen op de vierde.

Vrijdag

Eigenlijk en beetje een dag die niet wou beginnen. Soms stap je je bed uit en weet je al dat je niet de energie hebt die je anders hebt. Dit was zo’n dag. We zijn naar het winkelcentrum gegaan om een cadeautje voor Kasivan (wij noemen hem Kevin) te kopen. Hij is hier nog niet zo lang en ziet er op het eerste gezicht erg goed uit voor iemand die een lage cd4 count heeft.
Ik zal proberen hier iets over uit te leggen. De cd4 count geeft gemakkelijk gezegt het aantal gezonde cellen in het afweersysteem aan. Een normaal gezond iemand heeft een cd4 count van ongeveer rond de 800 cellen. De mensen die in het Dream Centre komen moeten om toegelaten te worden een cd4 count hebben van 200 of lager.

Foto's zeggen soms meer dan een verhaal. Dit komt wel als ik weer thuis ben.

Dinsdag ben ik om 7 uur met Willy meegegaan naar de 6de verdieping om de dienstwisseling mee te maken. Alle zusters, verplegers en hoofdzusters zijn dan samen om alles over te dragen en te bespreken hoe de nacht is verlopen. Eerst gaan ze samen zingen. Wat een mooie stemmen hebben de mensen hier. Alles werd drie of vier stemmig gezongen. Daarna lezen ze uit de bijbel gaan ze bespreken wat er is een bepaald psalm staat. Wij kregen een Engelse bijbel om alles te kunnen begrijpen. De overgave waarmee deze mensen over hun geloof spreken is echt indrukwekkend. Na het gebed, waarin alle mensen hardop elk hun eigen gebed op zeggen. Konden we de afdeling op. Veel kon ik niet doen. Dus na een uurtje was ik weer beneden. Ruth en ik zijn toen naar Vincent gegaan om de telefoon aan Mr. Cindi te geven. We hebben hem van de 6de verdieping gehaald en hem de telefoon gegeven en zijn belminuten erop gezet.

Eerst wat foto's van het Dream Centre en de omgeving er omheen. Het is druk vandaag ivm de staking. Vanavond zal ik mijn verhaaltje weer typen.

Ik zal proberen om mijn weekend een beetje kort samen te vatten.

Aangezien ik ontzettend moe ben plaats ik alleen "even" wat foto's van het weekend. Het was echt een amazing weekend. Een geweldige ervaring.
Morgen probeer ik alles samen te vatten en op mijn weblog te plaatsen.

Groetjes Irma

Foto 1 : Mtubatuba, waar onze lodge was.
Foto 2 : Onze lodge
Foto 3 : Uitzicht na wandeling gisterochtend
Foto 4: Nijlpaard,krokodil en soort reiger
Foto 5: Reiger met lederhosen

http://www.mijnalbum.nl/Album=QEZ4SV4H
Hier staan alle foto's die ik tot nu toe heb gemaakt.

Een geweldige dag was het vandaag. Ik heb me erg nuttig kunnen maken. Vanochtend om 8 uur opgestaan omdat we de meeting over het sponsorgeld hadden. Om 9 uur werd omgeroepen of er een vrijwilliger naar de 4de ( de meest zware) verdieping wou komen. Willy is erheen gegaan en bleek dat ze met een patiënt in een rolstoel naar de Sassa moest. De Sassa is zoiets als de sociale dienst in Nederland. Ze wou er niet alleen heen en vroeg mij of ik mee wou. Toen we op de 4de kwamen bleek dat er nog een patiënt mee moest. Zij kon wel lopen en zo gingen we met twee patiënten naar de Sassa.We kregen een Pass Out mee van de nurse , dit is aan de beveiligingsman te geven bij het hek hier beneden. Dit voorkomt dat patiënten zomaar in een uit lopen. The Dream Centre ligt heel centraal ten opzichte van alle gebouwen die belangrijk voor de patiënten zijn. Alles is op loop afstand. De Sassa zit aan de overkant van de straat dus ver was het niet.

De wekker ging vandaag om 7 uur omdat we de meeting met de verschillende hoofden van alle soorten zorg hier in het Dream Centre hadden. Hier komen nogal wat aspecten bij kijken. De fysiotherapeut, dokter, psycholoog, pastoor, hoofdverpleegkundige waren er. Ze vertelden allemaal wat ze hier deden om ervoor te zorgen dat de patiënten opknappen en weer naar huis kunnen. Ook vertelden ze wat wij, in hun afdeling van zorg, kunnen betekenen. Iedereen zal na 1 à 2 weken een bepaalde voorkeur hebben , maar tot die tijd werd ons aangeraden om alle aspecten van zorg hier te gaan bekijken en er mee te helpen.

Vanochtend half acht werd ik alweer wakker. Na een bak koffie alle moed verzameld en een koude douche genomen. Het warmwatersysteem hier is stuk dus moeten we het met koud water doen. Er is beloofd dat voor 1 augustus het nieuwe systeem hier is maar dan moet het nog geïnstalleerd worden ,dus ik denk niet dat ik hier nog een warme douche kan nemen.

Het vertek vanaf Schiphol was gezellig maar ook emotioneel. Marcel had het er moeilijk mee omdat hij de oudste is en beseft dan ook als beste dat ik niet zomaar terug ben en toch wel aan de andere kant van de wereld zit. Na het vertrek vanaf een erg hobbelige startbaan vlogen we met zijn drieen naar Madrid. Een erg groot vliegveld met een eigen “metro-systeem”. Na de gate te hebben gevonden moesten we nog een tijdje wachten tot we vertrokken. Na een grote bak koffie met veel melk vertrokken we dan richting Johannesburg. Een vlucht van 10 uren. Geprobeerd wat te slapen, maar dit wou niet echt lukken. Veel turbulentie onderweg en weinig ruimte om je even rustig over te geven aan je slaap. Uiteindelijk toch in Johannesburg aangekomen en onze aansluitende vlucht naar Durban gemist. Gelukkig kon de vlucht worden omgeboekt naar een vlucht die maar 1 uurtje later vertrok. Nadat Neil ons had opgehaald van het vliegveld in Durban bracht hij ons naar het Dream Centre.

Nog 12 dagen en dan vertrek ik naar Zuid-Afrika. Het komt allemaal wel dichtbij. Het besef begint nu een beetje door te dringen dat ik straks 4 weken zonder mijn vriend en mijn drie kids moet doorbrengen. Ik weet dat ze het wel redden zonder mij, maar ik ga ze wel heel erg missen.

Het is al even geleden dat ik een berichtje heb geplaatst op mijn weblog, maar door alle drukte is het er niet van gekomen. Dus hier alsnog een update.

Allereerst de klavertje 4 actie.